.:: ஈழம்5.கொம் உங்களை அன்போடு வரவேற்கிறது. ::.
விருந்தினர் தற்போது உள்ளனர்
 
 
  ::| தேடல்:     [மேம்பட்டத் தேடல்]  
 
 
 
 
இறுதி நாட்களின் பயணம்
 
என்னக்கா தனிய இருக்கிறிங்க?’ என்றது பழக்கப்பட்ட குரலொன்று.-இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும் -10
Friday, 06.04.2012, 08:50pm (GMT)

‘ஆ சசியக்கா’ என்று வந்த வார்த்தையை அடக்கிக்கொண்டு மெதுவாக புன்னகைத்தேன். ஏனோ அவளை கண்டது கொஞ்சம் ஆறுதலாகத்தான் இருந்தது. அப்போது அவளை தங்களுடன் அழைத்துக்கொண்டு வந்தவர்கள் தேநீர் அருந்துவதற்காக வரச்சொல்லி சைகைகாட்டி அவளை அழைத்தனர்.

என்னுடன் நிற்கும்போது அழைத்ததால் அவள் என்னை விட்டுவிட்டுச் சென்று எப்படி தேநீர் பருகுவதென்று தடுமாறினாள். ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு மூன்றுவேளையும் கஞ்சிகாய்ச்சி ஊற்றியவள் சசியக்கா.

போரின் இறுதி நாட்களில் தொடர்ச்சியாக கஞ்சிக்கொட்டிலை இயக்குவதற்காக அவள் எறிகணை மழைக்குள்ளும் படாதபாடு பட்டவள். நான்தான் அவளை வட்டுவாகலில் வைத்து போ போ என்று பலவந்தப்படுத்தி அனுப்பியவள். என் சொல்லை கேட்டுத்தான் உறவுகளை தேடிப்பிடித்து அவர்களுடன் வந்திருக்கிறாள்.

அவள் சேர்ந்து வந்தவர்களிடம் இருக்கும் கொஞ்சத் தண்ணீரையும் சீனி தேயிலையையும் தெரிந்துகொண்டு எனக்கும் தா என் சிநேகிதிக்கும் தா என்று அவளால் எப்படி கேட்க முடியும். ஆங்காங்கு நின்று அவதானிக்கும் படையினரும் காட்டிக்கொடுப்போரும் என்னை போராளி என்று இனங்கண்டுகொண்டு வந்துவிட்டால் அவர்களையும் அல்லவா விசாரிப்பார்கள்.

அந்த பயம் குடும்பமாக வந்துள்ளவர்களுக்கு எழுவதிலொன்றும் தவறில்லையே. என் கண்முன்னாலேயே பலர் படையினரால் விசாரணைக்கென்று அழைத்துச்செல்லப்பட்டதை பார்த்துக்கொண்டு மக்கள் ஆதரிக்கவில்லை என்று குறைசொல்ல முடியாது. அவர்களுக்கு மனதிருந்தாலும் இடமில்லாத சூழல்தான் அது. சசியக்காவின் திண்டாட்டத்தை புரிந்துகொண்டு சொன்னேன்.

‘பறவாயில்லையக்கா. நீங்க போய் குடியுங்க. சுடுதண்ணி இருக்குமெண்டால் என்னட்ட கோப்பியும் சீனியும் இருக்கு. அரை டம்ளர் எண்டாலும் தாங்க. நான் இதிலையே இருக்கிறன்.’ என்றேன். சசியக்கா சென்று அவர்களிடம் கேட்டுவிட்டு வந்து என்னிடமிருந்த சிறியபொதி சீனியையும் கோப்பியையும் வாங்கிச்சென்றாள்.

அக்குடும்பத்தின் தாயார் கோப்பியை ஆற்றி சசியக்காவிடமே கொடுத்தனுப்பினார். அமைதியாக இருந்து கோப்பியை அருந்தினேன். முதல்நாள் மதியம் அருந்திய தேநீருக்குப்பின்பு நான் குடித்த பானம் அதுதான்.

கோப்பி அருந்தியபின் தலைச்சுற்று குறைந்து விட்டது. கொஞ்சமாய் ஒரு உற்சாகமும் தெரிந்தது. அவ்விடத்திலேயே அமர்ந்திருந்தேன். கோப்பியை ஆற்றித்தந்த குடும்பமும் தலையாட்டிவிட்டு போய்விட்டது. பின்பு எழுந்தேன்.

யாராவது எங்களுடன் வா என்று அழைக்கக்கூடியவர்கள் இருக்கிறார்களா என்று நோட்டமிட்டேன். நன்றாகத் தெரிந்த ஆயிரம்பேர் இருந்தாலும் அவர்களில் எவரும் போராளிகளாய் இருந்தவர்களை தம்மோடு அழைத்துச்செல்ல துணியவில்லை. அதை தவறு என்றும் சொல்ல முடியாது. அறிந்தவர்கள் யாரும் அவர்களாய் தலையசைத்தால் மட்டுமே நானும் தலையசைத்தேன்.

திருவிழாவில் தொலைந்தபோன சிறுமியைப்போல அங்குமிங்கும் பார்த்தபடி அல்லது யாரையோ தேடியபடி அசைந்துகொண்டிருந்தேன். யாரோ என் போராளிப் பெயரைச்சொல்லி சத்தமாக அழைத்தார்கள். அட இவ்வளவு அச்சமான நிலையிலும் என்னை பெயர் சொல்லி அழைக்கக்கூடியவர்கள் இருக்கிறார்கள்தான். குரல் வந்த திசையை பார்த்தேன். தெரிந்தவர்தான். தன் மனைவி பிள்ளைகளோடு இருந்தவர் தம்மருகில் வருமாறு கையை காட்டினார். சென்றேன்.

‘இருங்களன் அக்கா’ என்றாள் அவனது துணைவி. அவளருகே அமர்ந்துகொண்டேன். அந்த குடும்பத்தை எனக்கு பல ஆண்டுகளாக தெரியும். என்னை கண்டவுடன் அவளது கண்கள் குப்பென கலங்கின. அவளை பார்க்க எனக்கும் அழுகை பொத்துக்கொண்டுதான் வந்தது. சற்றுநேரத்தில் எங்களை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டோம். பின்புதான் அவள் - தான் காயப்பட்டிருக்கும் விடயத்தை சொன்னாள்.

‘எனக்கெல்லா அக்கா காயம்’ என்றாள். அப்போதுதான் அவளின் தோற்றத்தை அவதானித்தேன். கையில்லாத சட்டையை அணிந்திருந்த அவளுக்கு காயம் எதிலென்று தெரியவில்லை. அவளது விலாவின் மேற்பகுதியில் சிறிய காயமிருந்தது. பஞ்சை வைத்து கையால் அதை அமர்த்திக்கொண்டே இருக்கவேண்டியிருந்தது. ஒட்டுவதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை.

‘ஒட்டிவிடக்கூடியமாதிரி ஏதுமிருந்தால் தாங்களனக்கா’ என்று பரிதாபமாக கேட்டாள். என்னிடம் சிறிதளவு குளிசைகள் தவிர மருத்துவத்திற்கான வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை. தொடர்ச்சியாக சரியான உணவில்லாத காரணத்தால் இரத்தச்சோகையினால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த எனக்கு மருத்துவத் தோழிகள் விட்டமின் குளிசைகளை தந்திருந்தார்கள்.

அவற்றை நான் என் பையிலேயேதான் வைத்திருந்தேன். நான் என்னிடமிருந்த சத்துக்குளிசைகளில் கொஞ்சம் கொடுத்தேன். அதை ஒவ்வொருநாளும் குடிக்கச்சொல்லி அக்கறையோடு கொடுத்தேன். அப்போது என்னால் செய்யக்கூடியதாய் இருந்தது அவ்வளவுதான்.

அவர்களுடைய மூத்த மகன் தண்ணீர்போத்தலுடன் வந்துசேர்ந்தான். பதினான்கு வயதுடைய அச்சிறுவன் என்னை பார்த்து புன்னகைத்தான்.

‘அம்மா அக்காவுக்கு குடிக்க குடுங்க’ என்றபடி தன் தாயாரிடம் தண்ணீரை கொடுத்தான். அவள் மூடியை திறந்து போத்திலை என்னிடம் நீட்டினாள். அவர்களது பேரன்பை அப்போது புரிந்துகொண்டேன். அவ்விடத்தில் யாரும் தண்ணீரையெல்லாம் அறிந்தவர் தெரிந்தவர்களுக்காக தியாகம்செய்ய விரும்ப மாட்டார்கள்.

தண்ணீருக்கு அப்போதே விலை ஏறிவிட்டிருந்தது. இயக்கூடியவர்கள் எடுத்துவந்து அதை விற்று பணமாக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் தண்ணீரை வாங்கி கொஞ்சமாய் குடித்தேன். சற்றுநேரத்தில் அவர்களும் புறப்பட்டு விட்டார்கள்.

உச்சி வெய்யில் மண்டையை பிளந்தது. கண்கள் தம்பாட்டில் சோர்ந்தன. அரை மயக்க நிலை என்னை கீழே சரித்தது. யாரோ கிழித்துப்போட்ட புகைப்படங்களடங்கிய அல்பம் ஒன்றை நிலத்தில் விரித்துவிட்டு கையில் தலையை வைத்துக்கொண்டு படுத்துவிட்டேன்.

நேரம் எப்படி கழிந்ததென்று புரியவில்லை. வெய்யில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் என் சக்தியை உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்ததை என்னால் உணரமுடிந்தது. தண்ணீர் குடிக்கவேண்டும் என்று தாகமாய் இருந்தது. ஆனால் என்னிடம் ஒருதுளி தண்ணீருமே இருக்கவில்லை. வயிறு புகைந்தது.

சொல்லிவைத்தாற்போல அந்த வெட்டையில் இருந்த முக்கால்வாசிப்பேரும் அரை மயக்கத்தில்தான் கிடந்தார்கள். வரவர மக்கள் தொகை பெருகுவதை உணரமுடிந்தது. என்னையும் நெருக்கிக்கொண்டு சிலர் என்னருகே சரிந்தார்கள். வானம் ஒருவித மங்கலாய் தெரிந்தது.

உண்மையிலேயே வானம் மங்கலாய்த்தான் இருந்ததா அல்லது என் உணர்வுக்கு அப்படி தெரிந்ததா என்று புரியவில்லை. ஆனாலும்கூட வெம்மையை தாங்க முடியவில்லை. கண்களை திறந்து பார்ப்பதும் மூடிக்கொள்வதுமாக நீண்டநேரத்தை போக்கினேன்.

என்னருகே அமர்ந்த காயப்பட்ட பையன் ஒருவனது தாயார் தண்ணீர் போத்திலொன்றுடன் வந்தார். தன் மகனுக்கு குடிக்க கொடுத்துவிட்டு என்னை போராளி என்று இனங்கண்டதால் எனக்கும்கூட ஒரு குவளை தண்ணீர் தந்தார். அந்தத் தாயாரில் ஏற்பட்ட நன்றியுணர்ச்சியை என்னால் வெளிக்காட்ட தெரியவில்லை. உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியோடு அதை பருகினேன். பின்பு என்னைப்பற்றி என் குடும்பம் பற்றி விசாரித்தாள். பதில் சொன்னேன்.

‘எனக்கு உங்கட குடும்பத்தை தெரியுமடா? அம்மாக்கள் காயப்பட்டவையாமே உண்மையா?’

‘ஓமம்மா. கப்பலால அனுப்பினதால பறவாயில்லாம போயிட்டாங்க’ என்றேன்.

‘அதுதான் நல்லதடா. இப்பிடியொரு பயணத்தை உங்கட அம்மாவால தாங்கியிருக்கவே முடியாது என்று சொல்லிக்கொண்டே கோல்மன்ஸ் பை ஒன்றை உடைத்து தண்ணீர் போத்திலுக்குள் கொட்டினார். அதற்குள் கொஞ்சம் சீனியையும் போட்டுவிட்டு குலுக்கினார். குளிர்பானம் தயாராகிவிட்டது. அதில் அருகிலிருந்த சிறுமிக்கும் குடிக்கக் கொடுத்தார்.

பின்பு போத்திலை தனது மகனருகில் வைத்துவிட்டு

‘தாகமாய் இருக்கும்போது மட்டும் ஒவ்வொரு மிடறு குடிங்க ஐயா’ என்றார். மனசு கேட்கவில்லை போலும். குவளை ஒன்றில் முக்கால்வாசிக்கு ஊற்றி எனக்கும் தந்தார்.

‘தம்பிக்காக வையுங்க அம்மா. காயப்பட்டவன் பாவம்’ என்று அதை தியாகம் செய்யத்தான் விரும்பினேன். ஆனால் செய்யவில்லை. அதனை வாங்கி அவ்விடத்திலிருந்த சிறிய போத்திலொன்றில் ஊற்றி வைத்துக்கொண்டேன்.

நானும் தாகம் மேலிடும்போது அரைமிடறாவது குடிக்கலாம் அல்லவா? கண்களை திறந்து பார்க்கவே முடியாத வெய்யிலின் அகோரத்தில் நான் மயங்கித்தான் கிடந்தாலும் எவரும் உதவாமல்போகலாம் அல்லவா? அந்த பகல் என்னை வறுத்து எடுத்துவிடும் என்பதை புரிந்துகொண்டு அதை குடிக்காமல் வைத்திருந்தேன். அந்தத் தாய் அருகிலிருந்த சிறுமிய பற்றி சொல்லத் தொடங்கினார்.

‘இந்த பிள்ளைக்கு அப்பா அம்மா இல்லையடா. ஷெல்லடியில செத்திட்டுதுகள். ஊர் சனம், இந்தப்பிள்ளைய என்னை கூட்டிக்கொண்டு போகச்சொல்லி கெஞ்சினதுகள். நான் எங்கட ஊரில மாதர்சங்க தலைவியாக இருந்தனானம்மா. அதுகளின்ர வேண்டுகோள தவிர்க்க முடியேல்லை. அதோட இந்த பிள்ளையும் பாவம் தானேடா. இதுக்கு யார் இருக்கிறா? அழக்கூட தெரியாம அநாதையா நிக்கிது. வவுனியாவில இவட சொந்தக்காரர் இருக்கிறாங்க. கொண்டுபோய் அதுகளோட சேத்துவிட்டால் சரி. அதுகளும் அப்பா அம்மா இல்லாத இந்த பிள்ளைய ஏற்குதுகளோ மாட்டுதுகளோ யாருக்குத் தெரியும்.’ என்றுவிட்டு கொஞ்சநேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

‘என்ர மகனுக்கும் காயம். இஞ்ச பாரம்மா விலா பிளந்துகிடக்கு. நான் என்ர பிள்ளைய பாப்பனா இந்த பிள்ளைய பாப்பனா? யாரையம்மா நான் தூக்கிக்கொண்டு வாறது? என்னை ஒருதரும் கொடுமைக்காரி எண்டு சொல்லாதிங்க. இந்தப்பிள்ளை தன்ர பிஞ்சுக்காலால நடையா நடந்துதானம்மா வந்தது. அதுக்கு வயிறு நிறைய சாப்பாடு போடாட்டிலும் அது என்ர பிழையில்லம்மா. உயிர் வாழ்றதுக்கு மட்டும்தான் தின்னக் குடுக்கிறன். என்னட்ட என்னம்மா இருக்கு? என்ர மகனுக்கே குடுக்க காணாது. அதில கொஞ்சத்தை பிச்சுத்தான் இவவுக்கு குடுக்கிறன். ஏதோ என்னால முடிஞ்சது’ என்று பெருமூச்சு விட்டார் அந்த தாயார்.

இப்படியொரு இக்கட்டான நேரத்தில் ஐந்து வயது சிறுமியை பொறுப்பெடுத்திருப்பதே பெரிய விடயம். குழந்தையின் நிலைமையையும் தாயாரின் இல்லாமையையும் நினைத்து வேதனைப்பட மட்டுமே என்னாலும் முடிந்தது.

எங்கள் நாட்டில் அநாதைகளே இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக எத்தனைவிதமான ஏற்பாடுகள் இருந்தன. எத்தனை இல்லங்களும் காப்பகங்களும் செயற்பட்டன. இதோ கண்முன்னாலேயே அநாதைகள் அதிகரித்துக்கொண்டு செல்கிறார்கள். நினைக்க நினைக்க வேதனையும் வெறுப்புமாக இருந்தது. என் கையறு நிலையை நான் வெறுத்தேன். மரணம்கூட தீண்டாத மனுசியாக இருக்கிறேனே என்று என்னைநானே நொந்துகொண்டேன்.

‘அம்மாச்சி இந்த பிள்ளையையும் பைகளையும் கொஞ்சநேரம் பாத்துக்கொள்ளம்மா. நான் தம்பிய கொண்டே பனையடியில இருத்திப்போட்டு வாறன்’ என்ற அந்த தாய் தன் மகனை தோளில் சாய்த்து தூக்கி நிறுத்தி அணைத்துப்பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக நடந்தாள்.

நான் அந்த சிறுமியை அவதாணித்தேன். சூழ்நிலையின் தார்ப்பரியத்தை அறியாதவளாய் அந்தச்சிறுமி கள்ளங்கபடமற்று சிரித்தாள். நான்கு அல்லது ஐந்து வயதை தாண்டியிராத குழந்தை. பாவம் இந்த பிஞ்சுக் கால்களால் எவ்வளவு தூரம் நடந்திருக்கிறாள். எனது இதயம் இரும்பாய் கனத்தது. வேதனையுடன் பைமீது சாய்ந்துகொண்டேன். தாங்க மாட்டேன் என்று இதயம் விம்மிப்புடைத்தது. பற்களை கடித்துக்கொண்டு அழுகையை அடக்கினேன்.

‘அன்ரி அன்ரி’ என்று அணுங்கலாய் அழைத்தது ஒரு மழலை குரல். என்ன என்று கேட்கக்கூட தெம்பற்றவளாய் மயங்கிக்கிடந்தேன் நான். மீண்டும் என்னை அழைத்தபடி தோளில் தட்டினாள் அந்த சிறுமி.

‘என்னம்மா?’ என்றேன் இரக்கத்துடன்.

‘அன்ரி கொஞ்சம்போல இதில குடிக்கட்டா? பசிக்குது. சரியா பசிக்கிது’ என்றவள் நான் போத்திலில் வைத்திருந்த அந்த சிறிதளவு குடிபானத்தை தொட்டு காட்டினாள். நான் ம் என்றதுதான் தாமதம் அவள் ஆவலோடு போத்திலை எடுத்து திறந்து இரண்டு மிடறு குடித்தாள். அதில் கொஞ்சத்தை மூடி எனக்காகவும் என்று வைத்தாள். அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த என்னைநோக்கி பளீரென புன்னகைத்தாள்.

அந்தப்புன்னகையில் நன்றியும் மகிழ்ச்சியும் மட்டுமல்ல கொஞ்சமாய் வெட்கமும் தெரிந்தது. முன்பின் அறியாதவர்களிடத்தில் கேட்டுவாங்கி குடித்தேனே என்பதால் ஏற்பட்ட நாணம்தான் அது என்பதை புரிந்துகொண்டு மெதுவாய் அவள் கையில் தட்டிக்கொடுத்தேன்.

சற்றே நேரத்தில் திரும்பிவந்த அந்த தாயார் மிகுதி பைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு அந்த சிறுமியையும் விரல்பிடித்து அழைத்துச்சென்றார். செருப்புகளற்ற அந்தப் பிஞ்சுக் கால்கள் எட்டி நடைபோட்டன. விரைவிலேயே அந்தக்கால்கள் சனத்திரளுக்குள் மறைந்து என் கண்களிலிருந்து காணாமல்போய்விட்டன. ஆனால் மனசுக்குள்………………

தொடரும்………………

ஆனதி

நன்றி ஈழநேசன் இணைய சஞ்சிகை



Rating (Votes: )   
    Comments (0)        Tell friend        Print


எதிர்வரும் நிகழ்வுகள்


Other Articles:
பசியோடு காத்திருந்த குருவிக்குஞ்சை போல, அவன் வாய் திறந்தான். இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும்-11 (05.04.2012)
அண்ண, தண்ணி கொஞ்சம் தாறிங்களா?’ இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும் - 12 (03.04.2012)
இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும்-13 (03.04.2012)
இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும் - 14 (03.04.2012)
இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும்-15 (03.04.2012)
இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும்-16 (03.04.2012)
இறுதி நாட்களும் எனது பயணமும் - 17 (03.04.2012)
எதை மறப்பது? எப்படி மறப்பது? - தாயகத்தில் இருந்து இளங்கீரன் (28.03.2012)
இறுதி நாட்கள்! உயிர் பிரிந்த உடலங்களும் நடை பிணங்களான தமிழர்களும்!- இன்னொரு சாட்சியம்! (22.03.2012)
ஆனையிறவு வெற்றிச் சமரின் 11 ஆம் ஆண்டு நிறைவு நாள் இன்று! காணொளி இணைப்பு. (22.04.2011)



 
::| Latest News
 

Site Created By: Thiliepan